dziś

Mam trzydzieści lat, już kilka miesięcy jadę z nowym prefiksem i nawet dobrze się z tym czuję. Choć w dniu urodzin czułam się podle. Wcale  nie cieszyłam się, że latka lecą i że się poprostu starzeję. Przecież moje komórki kolegenowe już słabiej pracują od dnia skończenia 18 lat.

Mówią, iż kobioeta po trzydziestce odżywa, doświadcza samej siebie. U mnie nic takiego nie nastąpiło. Może jeszcze przyjdzie. Liczę na to...


Trzydziestka-  to rok wielu zmian, między innymi dołączyłam do grona matek Polek, pełnię nową rolę społeczną i staram się w tym wszystkim odnaleźć.

Poród nie był dla mnie niesamowitym przeżyciem, wręcz czymś mało fajnym. Cieszę się, że udało się urodzić całe i zdrowe dzieciątko ale czy to musiało tak boleć? Zgadzam się ze słowami A. Chylińskiej, że wszystko k..... boli po. Tak wiele gada się o ciąży, porodzie a prawie nic o połogu.

Według mnie to było gorsze przeżycie niż sam poród. Czułam się podle, miłam wrażenie, że tylko karmię, piorę a moje dziecko wyje.
Z każdym karmieniem stawałam się mniejsza, wciskana w kanapę. Czy to była depresja poorodowa? Chyba nie bo cieszyłam się swoim potomstwem, gdy na nie patrzyłam to odczuwałam, odczuwam radość. Może gdybym rodziła wcześniej- w wieku 20 lat??to byłoby łatwiej?

Kocham swoje dziecię choć czasem mam dość bycia mamą i chętnie bym chciała znów być wolna, robić to na co mam ochotę, szaleć prcować, iść do kina bez ustalania kto zajmie się dzieckiem i być wolną od myśli czy wszystko jest wporządku. Jednak  gdy widzę uśmiech mojej pociechy to wiem, że za nic bym nie zamieniała tego iż jestem mamą.

Teraz dopiero rozumiem swoją mamę, że zawsze będę martwić się o swojego szkraba a nastąpiło to od dnia poczęcia.

staram się tak organizować swoje, nasze życie aby nasza pociecha nie była przeszkodą w niczym, tylko aktywnie we wszystkim uczestniczyła.

Nie ukrywam, że wielokrtonie jest to problem i trzeba kombinować. Ale pewnie nie tylko my jesteśmy w takiej sytuacji lecz każdy kto nie posiada instytucji dziadka i babci.